• Güncel
• Siyaset
• Belediye
• Belde
• Yaşam
• Spor

ISTANBUL ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BİLECIK BİNGÖL BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZIANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMIR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

SİLİVRİ'NİN COĞRAFİ YAPISI

     Silivri, Çatalca yarımadasının güney kısmında, 41, 03' kuzey paraleli ve 28, 20' doğu meridyenleri arasında, İstanbul'un 70 km. batısında, Marmara sahilinde ve E-5 karayolu üzerinde İstanbul'un bir ilçesi olup, batı ve kuzeybatısında Tekirdağ iline bağlı Çorlu ve Çerkezköy, kuzey ve doğu kesimlerinde Çatalca, güneyinde ise Marmara ile 35 km.lik bir sahil şeridi bulunmaktadır. 

     Bu sınırlar içinde ilçenin genel yüzölçümü 778 km2 olup, Silivri Koyu'nun doğusunda, Marmara'ya hakim 56 m. yüksekliğinde bir tepe üzerinde kurulmuş olup zamanla buradaki surların dışına taşıp bugünkü görünümü almıştır.

    Bugün ilçe merkezi, Muratçeşme'nin 1 km. doğusundan başlayarak Alipaşa yol ayrımına kadar uzanmaktadır. 1997 sayımına göre ilçenin genel nüfusu 95623 olup, ilçe merkezinin ise 38932'dir. İlçe merkezinin 8 mahallesi ve ilçenin 8 belediye bulunan 24 köyü vardır, bu köylerden biri de bucak merkezidir.

YÜZEY ŞEKİLLERİ VE BUNLARIN YAPISI

    Bölgede hakim topografya; hafif dalgalı düzlükler ve en çok yüksekliği 60 m.yi geç­meyen tepelerdir. Bu silik topografya ku­zeyde kıyıdan başlayarak daha kuzeye doğru yavaş yavaş yükselerek devam eder. Doğuda Muratçeşme bölgesinde Kel ve Arap tepeler, kuzeydoğuda Hacı Hasan mevkiinde Bekçi Tepe, kuzeybatıda Sülüklü Tepeleri başlıca engebelerdir.

    Silivri'nin doğusunda çeşitli yüksekliklerde görünen düzlüklerin orijini kısmen deniz ve kısmen de akarsuların aşındırması sonucudur. Kıyıdan başlayarak çeşitli yüksekliklerde platformlar üzerindeki çakıllar 4. zamana ait denizlerin birikintileridir. (Sinekli yolu üzerindeki Karayollarının kum ocağından alınan kumların içinde mercimek büyüklüğünde deniz hayvanlarının kabuklarını görmek olasıdır.) 10, 20, 55 ve 110 m.de görülen bu taraçaların belirli özelliği, yataylıklarını korumuş olmalarıdır. Bu tabakaların yönü, batı, kuzeydoğu, doğu, güneydoğudur. Genel olarak büyük meyillerle kuzeye doğru dalarlar. 40 m.nin üzerindeki tabakalar kum tabakalarından ve konglomeralardan meydana gelmiştir. Dalışları yine kuzeye doğru olup 4. zamana ait denizlerin bıraktığı birikintilerdir.

İKLİM

   Burada bir Akdeniz ikliminden yayla iklimine geçiş durumu vardır. Kışları Akdeniz iklimine göre daha şiddetlidir. Fakat yazları tamamen kuraktır. Yağışlar sonbaharda başlar ve özellikle kış etrafında toplanır. Genellikle devamlı çisenti şeklinde olup, bu halin kışın Marmara'dan gelen nemli rüzgarların soğuk kara ile teması sonucu yoğunlaşmasından ileri gelir.

   Yağışı en az olan aylar Temmuz ve Ağustos aylarıdır. (Bu aylarda çok az da olsa ara sıra düşen, sağanak halindeki yağmurlar hariç) Kar şubatta yağar, yerde en fazla 3-4 gün kalır. Burada soğuk mevsimin gecikmesinde denizin büyük rolü vardır. Silivri'de yıllık yağış miktarı ortalama 600-700 mm.dir.

BİTKİ ÖRTÜSÜ

    Silivri'nin esas durumu ağaçsızlık olup, hakim görünüş steptir. Step, az değişen ve tek dize halinde görünen bir örtü bölgeyi kaplar. Kuzeyde dağ köylerine (Esasında Si­livri'de, dağ denilebilecek bir yükseklik de yoktur. Buna rağmen orman bulunan yerlere dağ köyleri demek adet olmuştur) doğru çıkıldıkça yükseklik ve rutubetin daha elverişli şartlarda olması nedeniyle orman başlar.

    Bugün görülen şekil, genel olarak gövdeli ağaç ve yer yer çalılıklardan ibarettir. Bu topluluğu meydana getiren ağaçlar arasında daha çok yaprağı dökülen çeşitler fazlalıktadır. En fazla görülen ağaçlar arasında gürgen, akağaç, meşe ve kayını sayabiliriz. Yapraklarını dökmeyen çeşitler arasında ardıç ve özellikle bodur meşe sayılabilir.

   Hakim topluluk içinde bulunan bodur meşenin daha çok yer alması, bölgenin Akdeniz iklimini daha güzel açıklar. Bu topluluk yanında kekik otu, yabani nane, gegin sazları görülür. Dağ köyleri bölgesinin diğer karakteristik bitkisi de mahallinde filina tabir edilen erika arboradır, orman bölgesinde yer yer adacıklar halinde görünen çalı süpürgesidir.

    Eskiden ormanların bulunduğu bölge çok daha genişmiş, kısmen tarla açmak ve kısmen de yakacak elde etmek için merhametsizce tahrip edilmiştir. Orman alanları hududunda görülen çalıların kökeni de bu tahriptir.

Güncel | Siyaset | Belediye | Belde | Yaşam | Spor |